Bir oksalat hassasiyet gidericinin uzun dönem bağlanma dayanımı üzerine etkisi
Künye
Toz Akalın, T., Kiremitçi, A., Gökalp, S. ve Yenen, Z. (2016). Bir oksalat hassasiyet gidericinin uzun dönem bağlanma dayanımı üzerine etkisi. Selcuk Dental Journal, 3(1), 15-19.Özet
Amaç: Bu in vitro çalışmanın amacı bir oksalat hassasiyet gidericinin, farklı adeziv prosedürlerle dentin dokusuna uygulanan bir rezin kompozitin uzun dönem bağlanma dayanımı (3 yıl) üzerine etkisinin değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntemler: Kırk adet çekilmiş insan molar dişi bukkal yüzeyleri açıkta kalacak biçimde, akrilik bloklara yerleştirilmiştir. Dişlerin bukkal yüzeyleri, düzgün dentin yüzeyi elde edilene kadar aşındırılmıştır. Örnekler, rastgele dört gruba ayrılmıştır (n=10). Grup 1: %32 fosforik asit (Uni-etch), Oksalat hassasiyet giderici (BisBlock), asitle ve yıka adeziv (One Step Plus) uygulaması. Grup 2: Oksalat hassasiyet giderici, kendinden asitli adeziv (Tyrian Spe+One Step Plus) uygulaması. Grup 3: %32 fosforik asit, asitle ve yıka adeziv uygulaması. Grup 4: kendinden asitli adeziv uygulaması. Yüzey hazırlığı işlemlerinin ardından, dentin yüzeylerine yerleştirilmiş teflon tüpler (4x2 mm) hibrit rezin kompozit (TPH Spectrum) ile doldurulmuştur. Distile suda 3 sene süren bekleme periyodunun ardından örneklere, makaslama bağlanma dayanım testi uygulanmıştır. Veriler, Kruskall-Wallis testi ve Conover metodu ile istatistiksel olarak analiz edilmiştir. Bulgular: Kendinden asitli adeziv öncesi uygulanan oksalat hassasiyet giderici (Grup 2) bağlanma dayanımını istatistiksel olarak anlamlı derecede düşürmüştür (p<0,05). Grup 1, Grup 3 ve Grup 4 arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık gözlenmemiştir. Sonuç: Oksalat hassasiyet giderici uygulaması kendinden asitli adezivlerin dentin dokusuna uzun dönem bağlanma dayanımını negatif olarak etkileyebilir. Background: The aim of this in vitro study was to assess the influence of an oxalate desensitizer on long-term (3 years) bonding of a resin composite applied with different adhesive procedures strength to dentin. Methods: Forty extracted human molars were embedded in acrylic resin with buccal surfaces positioned for surface treatment and composite bonding. The buccal surfaces were ground to obtain flat dentin surfaces (n=40).They were randomly divided into four groups (n=10). Group 1: 32% phosphoric acid (Uni-etch) etching, Oxalate desensitizer (BisBlock) application, etch&rinse adhesive (One Step Plus) application. Group 2: Oxalate desensitizer, self-etch adhesive (Tyrian Spe + One Step Plus). Group 3: 32% phosphoric acid etching, etch&rinse adhesive and Group 4: Self-etch adhesive. After the respective pretreatment sequences, a teflon tube (4x2 mm)was attached to the dentin surfaces and filled with a hybrid resin composite (TPH Spectrum). Following storage in distilled water for 3 years, the specimens subjected to shear bond test. Data were analyzed using KruskallWallis test and pairwise comparisons were made by Conover method. Results: The oxalate desensitizer application before self-etch adhesive (Group 2) use significantly decreased the bond strength to dentin (p<0.05). There was no statistically significant difference among group 1, Group 3 and Group 4. Conclusion: The oxalate desensitizer application might negatively affect the long term shear bond strength of self-etch adhesives to dentin.
Kaynak
Selcuk Dental JournalCilt
3Sayı
1Koleksiyonlar
- Makale Koleksiyonu [565]
- TR-Dizin İndeksli Yayınlar Koleksiyonu [2179]